حکایت به حبس افتادن جوان

چندی نگذشت که جوان در اتاقش تنها ماند، اتاقی چنان مجلل که نتوانست آن را وارسی نکند. به سوی تنها پنجره رفت که بسیار بلندتر از زمین و رو به باغ بود. می‌توانست نقطه‌ای را ببیند که نخست دولتمند را در حال مراقبت نرم و مهرآمیز از گل سرخ‌هایش دیده بود. شب شده بود و ماه بدر نوری تابان بر همه چیز افکنده بود. از امید و انتظار سرشار بود. سرانجام اسراری را که سال‌هایی بسیار از او دور مانده بود کشف می‌کرد.

جوان فکر کرد بهترین کار این باشد که بی‌سر و صدا از آنجا فرار کند. با نوک پا به سوی در رفت و آهسته دستگیره را چرخاند، اما در از بیرون قفل شده بود.

پنجره تنها راه خروج بود، اما حدود سی پا از زمین فاصله داشت. اگر می‌پرید، حتماً گردنش می‌شکست. تنها چاره این بود که زنگ بزند تا مستخدم بیاید.

زنگ را کشید و منتظر شد. هیچ کس نیامد. دوباره زنگ را کشید. خبری نشد. شاید زنگ کار نمی‌کرد.

صبح بعد جوان احساس می‌کرد کامیونی سه تنی از رویش گذشته است. در آینه نگاهی به خود انداخت. با لباسش خوابیده بود و خوفناک می‌نمود، اما این فقط عزمش را جزم کرد. تنها یک اندیشه در سر داشت: پیرمرد را بیابد و "اسرارش" را به او بازگرداند و چکش را پس بگیرد.

انگشتانش را میان موهایش کشید و به سوی در رفت. به یاد آورد که شب پیش در قفل بود. حالا قفل نبود. خشمناک راه افتاد و به سوی اتاق ناهارخوری رفت.

دید دولتمند آرام سر میز نشسته و همان لباس روز پیش را به تن دارد: تمیز اما همچون لباس باغبانی بی‌اندازه تار و پود در رفته بود. کاه‌گلی بزرگ گوشه‌دار لبه‌پهن برابرش روی میز قرار داشت.

دولتمند سکه‌ای را به هوا می‌انداخت و هر بار که روی میز می‌افتاد آن را می‌شمرد. بی‌آنکه چشم از سکه برگیرد زیر لب گفت: "هه... ده... لعنتی!"

جوان دریافت که شب پیش به تله افتاده است.

جوان نامه را در هوا تکان داد و روی میز انداخت.

دولتمند از جوان خواست که قول تسهیم اسرار را دوباره تکرار کند. بی‌شک، دولتمند، مردی بینهایت مجاب‌کننده بود. چند لحظه پیش، جوان حاضر بود بر او لعنت بفرستد و حالا به دقت به او گوش فرا می‌داد. دوباره قول داد.