حکایت آموزش جوان برای غنیمت شمردن فرصت و خطر

دولتمند آنی از جوان پرسید: "حالا چقدر حاضری برای دریافت اسرار دولتمندی بپردازی؟"

سوال دولتمند، جوان را حیرت‌زده ساخت.

دولتمند ندا درداد: "وای بر من! راهی دراز در پیش داریم! از ازل، دولتمندان از پول دیگران سود جسته‌اند تا بر دارایی خود بیفزایند. هر کس که به راستی جدی بوده، به پول نیاز نداشته تا بر پول بیفزاید. منظورم پول نقد است. وانگهی، دسته چک‌ات که باید همراهت باشد..."

دولتمند از جوان خواست که روی چک هر رقمی که می‌خواهد بنویسد. جوان نمی‌توانست. دولتمند گفت:

دولتمند ناگهان تغییر عقیده داد:

سکه‌ای از جیب در آورد و کف دستش بالا و پایین انداخت. "بیا شیر یا خط بازی کنیم. اگر من باختم، ۲۵۰۰۰ دلار نقد را که در جیب دارم به تو می‌دهم. اگر بردم، تو چک را به من می‌دهی."

جوان گفت: "تنها مشکل همان است که به شما گفتم. در حسابم تقریباً چیزی نیست. حتی اگر این چک را به شما بدهم نمی‌توانید وصول کنید."

دولتمند گفت: "اشکالی ندارد. عجله‌ای ندارم. چرا تاریخش را برای سال بعد نگذاریم؟"

جوان مردد شد. با خودش حساب کرده بود که یک سال فرصت خود داشت تا بانکش را عوض کند، حسابش را ببندد، یا فقط چک را متوقف سازد. چیزی از دست نمی‌داد. با پیشنهاد جدید دولتمند می‌توانست در عرض چند ثانیه، آن هم بدون ذره‌ای کار، صاحب ۲۵۰۰۰ دلار بشود!

جوان سکه را بررسی کرد و مطمئن شد که تقلبی نیست. دولتمند سکه را به هوا انداخت و تپش قلب جوان به گونه‌ای شدت گرفت که هرگز سابقه نداشت! نخستین بار بود که مجال بردن ۲۵۰۰۰ دلار را یافته بود!

همان طور که به چرخش سکه در هوا می‌نگریست، اضطرابش فروکش کرد. سکه بر روی میز افتاد.

وقتی جوان چک را امضا می‌کرد نمی‌توانست اندکی نلرزد. احتمالاً روزی به امضای چک‌هایی بزرگتر از این عادت می‌کرد، اما در این لحظه به راستی او را به احساسی غریب وا می‌داشت. چک را به دولتمند داد، که مختصراً آن را آزمود و تا کرد و در جیبش گذاشت.

جوان نتوانست مفهوم کلام او را دریابد. قطعاً منظور دولتمند این نبود که همه اسرار را در یک ورق کاغذ بگنجاند؛ به ویژه اسراری را که الساعه به بهای ۲۵۰۰۰ دلار خریده بود!

دولتمند نامهٔ سفید را که عمویش نوشته بود خواست. جوان نامه را از جیبش درآورد. نامه را به دست او داد، و به دقت به چهرهٔ مرد سالمند نگریست که نامه را می‌گشود. اما دولتمند از این که نامه کاملاً خالی بود جا نخورد. قلمش را برداشت، روی میز خم شد، و می‌خواست روی آن چیزی بنویسد که از جوان خواست تا برود و مستخدم را صدا کند.

وقتی جوان با مستخدم بازگشت، دولتمند داشت پاکت نامه را می‌چسباند. و بسیار خرسند می‌نمود.