حکایت دیدار جوان با باغبانی سالمند

نگهبان: "چه خدمتی از دستم برایتان ساخته است؟"

جوان: "میل دارم دولتمند آنی را ببینم."

نگهبان: "آیا قرار ملاقات دارید؟"

جوان: "نه، اما..."

نگهبان: "پس، آیا معرفی‌نامه دارید؟"

نگهبان: "بسیار خوب" و نامه را به جوان پس داد. "می‌توانید بیایید تو."

باغبان: "برای چه به اینجا آمده‌ای؟"

جوان: "آمده‌ام دولتمند آنی را ببینم."

باغبان: "آهان، به چه منظور؟ البته اگر از سوالم ناراحت نمی‌شوی؟"

جوان: "خوب جویای اندرزش هستم..."

جوان: "ده دلاری؟ این تنها چیزی است که به همراه دارم."

باغبان: "عالی است. فقط به همین مقدار نیاز دارم."

جوان: "به راستی میل داشتم آن را به شما بدهم، اما مشکل اینجاست که پول برگشتن نخواهم داشت."

باغبان: "مگر می‌خواهید امروز به خانه برگردید؟"

جوان: "نه، منظورم این است که نمی‌دانم... تا میلیونر آنی را ندیده‌ام، نمی‌خواهم از اینجا بروم."

باغبان: "اما اگر امروز به این پول نیاز نداری، چرا این قدر در قرض دادنش به من اکراه داری؟ شاید فردا لازمش نداشته باشی. کسی چه می‌داند؟ شاید دولتمند شوی."

مستخدم: "آقا، آیا می‌توانید ده دلار به من بدهید؟ آشپز امروز می‌رود و اصرار دارد که مزدش را بگیر. من هم ده دلار کم دارم."

دولتمند: "اما به من بگو چطور شده که هنوز دولتمند نشده‌ای؟ آیا هیچ‌گاه به طور جدی این سوال را از خود پرسیده‌ای؟"

جوان: "نه واقعاً."

دولتمند: "خب، شاید این نخستین کاری است که باید بکنی. اگر می‌خواهی، در مقابل من به صدای بلند فکر کن. می‌کوشم مسیر استدلالت را دنبال کنم."

دولتمند: "آیا از کارت راضی هستی؟"

جوان: "تصور می‌کنم. اوضاع اداره‌ام اندکی دشوار است."

دولتمند: "یقین حاصل کن که در انتخاب حرفه‌هایت مثبت باشی. همه دولتمندانی که می‌شناسم - و در طول سالها تعداد قابل توجهی از آن‌ها را شناخته‌ام - کارهایشان را دوست می‌داشتند، کار تقریباً برایشان فعالیتی لذت‌بخش بود: تفریحی دلپذیر. به همین دلیل دولتمندان به ندرت به مرخصی می‌روند. چرا باید خود را از کاری که تا این اندازه برایشان لذت‌بخش است محروم کنند؟"