حکایت یادگیری نیکبختی و زندگی

دولتمند گفت:

• "جان دی. راکفلر، یکی از بزرگترین دولتمندان جهان، چنان در اشتغال ذهنی و سنگینی نگرانی‌هایش خرد شد که در پنجاه سالگی، پیرمردی کوچک بود."
• "معده‌اش چنان ناراحت بود که تنها چیزی که می‌توانست بخورد نان و شیر بود."
• "مدام می‌ترسید که پولش را از دست بدهد و اطرافیانش به او خیانت کنند."
• "پول اربابش شده بود. دیگر نمی‌توانست از پول کام بجوید."

دولتمند ادامه داد:

• "هرگاه هر روز دقیقاً آنچه را که ضمیر درونت احساس می‌کند که همان روز باید به انجام برسانی به انجام رساندی، هر روز احساس می‌کنی که آزادی که جهان را ترک کنی."
• "برای اطمینان کامل از این که به کاری که باید بکنی سرگرم هستی یا نه، باید به کاری سرگرم باشی که دوستش داری."
• "مردمی که به انجام کاری سرگرمند که دوستش نمی‌دارند، خوشبخت نیستند."

دولتمند نتیجه گرفت:

• "پس راز نیکبختی این است که هر روز چنان زندگی کنی که گویی آخرین روز زندگی توست."
• "و با انجام کاری که می‌خواهی، آن روز را به کاملترین نحو زندگی کنی."
• "اگر چند ساعت بیشتر فرصت نداشتی چه می‌کردی؟ چون واقعاً تعداد این ساعت‌ها اندک است."
• "با این اندیشه زندگی کن: بدون جرأت به انجام رساندن آنچه می‌خواهم نمی‌میرم."

• ۱. ثروت بدون خوشبختی، شکست است: مثال راکفلر نشان می‌دهد که ثروت هنگفت بدون آرامش درون، می‌تواند به جهنم تبدیل شود. پول خادمی بی‌همتا، اما اربابی مستبد است.
• ۲. قاعدهٔ امیل کوئه: تکرار جملهٔ "هر روز، زندگیم از هر جهت بهتر و بهتر می‌شود" می‌تواند ذهن ناهشیار را برای خوشبختی برنامه‌ریزی کند. تکرار، ایمان می‌آورد.
• ۳. کلید نیکبختی: سوال کلیدی: "اگر قرار بود همین امشب بمیرم، آیا از کاری که امروز انجام دادم راضی هستم؟" نبوغ یعنی به انجام رساندن آنچه از آن لذت می‌برید.