حکایت مشاورهٔ جوان با خویشاوندی دولتمند

روزگاری جوانی هوشمند می‌زیست که می‌خواست دولتمند شود.

آکنده از نومیدی‌ها و موانعی انکارناپذیر، هنوز به ستارهٔ بخت خود اعتقاد داشت. در حالی که منتظر لبخند بخت خویش بود، به عنوان دستیار مدیر حسابداری در شرکت تبلیغاتی کوچکی کار می‌کرد. حقوقش بسنده نبود و مدتی بود که احساس می‌کرد کارش برای او چندان رضایتی به همراه نمی‌آورد. دیگر دست و دلش به کار نمی‌رفت.

در این فکر و رویا بود که به کاری دیگر دست بزند، شاید کتابی با داستانی بنویسد که دولتمند و پرآوازه‌اش کند و تنگناهای مالی‌اش را یکباره و برای همیشه پایان دهد. اما آیا جاه‌طلبی او اندکی غیر واقع‌بینانه نبود؟ آیا به راستی از استعداد و فنون کافی برای نوشتن کتابی پرفروش برخوردار بود، یا صفحات از سرگشتگی‌های غم‌افزاری نامتمرکز پر می‌شدند؟

بیش از یک سال بود که کارش کابوس روزانه‌اش شده بود.

• رئیس‌اش بیشتر صبح‌ها را روزنامه می‌خواند و پیش از آن که برای ناهاری سه ساعته ناپدید شود، یادداشت‌هایی می‌نوشت و مدام نظرش را عوض می‌کرد و دستورهایی صدو نقیض می‌داد.
• همکارانش از کار خسته و دلزده شده بودند، گویی پاک بصیرت را از دست داده بودند.
• جرأت نداشت به هیچ‌یک از آن‌ها از خواب و خیالش بگوید که می‌خواهد همه چیز را رها کند و نویسنده شود.
• هر دوشنبه صبح نمی‌دانست که چگونه هفتهٔ دیگر را در اداره دوام آورد.

نتیجه: شش ماه پیش استعفانامه‌اش را نوشته بود و بارها با آن در جیب، به اتاق رئیس قدم گذاشته بود، اما هیچ‌گاه نتوانسته بود کار را به سرانجام برساند.

عمویش ادامه داد:

• خوش‌اقبالی که دست کم این را می‌فهمی. بیشتر مردم حتی همین را هم نمی‌فهمند.
• آنقدر در تلاش و معاش‌اند که دمی نمی‌ایستند تا فکر کنند چگونه می‌توانند از شر مشکلات مالی خویش برهند.
• بیشتر مردم حتی ساعتی از وقت خود را برای محاسبهٔ این که چگونه دولتمند شوند، و چرا هیچ‌گاه دولتمند نشده‌اند صرف نمی‌کنند.

اعتراف جوان: به رغم جاه‌طلبی سوزان و رویای کسب ثروت، هیچ‌گاه وقتی را صرف این نکرده بود که به راستی بنشیند و سراسر وضعیت خود را بسنجد. گویی همه چیز حواسش را پرت می‌کرد.

عمومی جوان یک ورقهٔ زیبا و ظریف نامه‌نگاری را از کشوی میز تحریر غول‌پیکر چوب بلوطش بیرون کشید، قلمش را به دست گرفت، شتابان چند خطی بر آن نگاشت. آنگاه نامه را تا کرد و در پاکت گذاشت و به دست برادرزاده‌اش داد.

هشدار عمو: "این هم معرفی‌نامه‌ات، این هم نشانی دولتمند آنی! اما آخرین حرفی که باید بزنم: باید قول بدهی که این نامه را نخوانی. اما اگر به رغم هشدارم آن را گشودی، اگر می‌خواهی همچنان برایت مؤثر واقع شود، باید وانمود کنی که آن را نگشوده‌ای. اما کار کرده را چگونه ناکرده کنی؟"

جوان ابداً سر در نمی‌آورد عمویش دربارهٔ چه سخن می‌گوید، اما موافقت کرد. عمویش اندکی عجیب و غریب بود، و به هر حال داشت لطفی در حق او می‌کرد، پس بر آن شد که از سر این موضوع بگذرد. به گرمی از او تشکر کرد و آن جا را ترک گفت.

• ۱. سخت‌کوشی به تنهایی کافی نیست: عموی جوان به او نشان داد که کار سخت بدون استراتژی و درک رازهای موفقیت، نمی‌تواند به ثروت منجر شود. کسی که ده برابر بیشتر درآمد دارد، لزوماً ده برابر بیشتر کار نمی‌کند.
• ۲. آگاهی از وضعیت خود: جوان هرگز ننشسته بود و به طور جدی به وضعیت مالی خود فکر کند. اکثر مردم آنقدر درگیر روزمرگی هستند که از فکر کردن به تغییرات اساسی بازمی‌مانند.
• ۳. جستجوی راهنمایی: قدم اول برای تغییر، پذیرش این است که به کمک نیاز داریم. جوان به جای ادامهٔ مسیر اشتباه، تصمیم گرفت از کسی که موفق شده راهنمایی بخواهد.